Karel Bernhard

Willems Orde 3e Klasse

Orde Nederlandse Leeuw

Metalen Kruis

Karel Bernhard, Hertog van Saksen-Weimar-Eisennach, één van de grootste troepenaanvoerders uit de 19e eeuw. Geboren op 30 mei 1792 te Weimar. Hij genoot een voortreffelijke opvoeding die hem later in staat stelde een eervolle naam verwerfde in letterkunde. Op 14-jarige leeftijd was hij al Tweede Luitenant in dienst van het leger van zijn opa, Groothertog van Weimar. Al op zijn veertiende melde hij zich als vrijwilliger en vocht tegen Napoleon in 1806 te Jena, 21 kilometer ten oosten van zijn geboortestad Weimar.

In 1807 trad hij als Kaptein in dienst bij de lijfgarde Grenadiers van het Saksische-leger. In de Grande-Armée van Napoleon 1809, nam hij deel aan de slag bij Linz en Wagram tijdens de veldtocht tegen Oostenrijk. Hij werd te Wenen onderscheiden met het legioen van eer. Deze onderscheiding bestaat nog in het Franse leger. Op 17-jarige leeftijd, in 1809 werd hij benoemd tot Majoor. In 1811 tot Luitenant-Kolonel. In 1813 was hij benoemd tot Kolonel en vocht aan de zijde van Napoleon in de slag van Leipzig. In 1813 werd hij commandant van het Garde Regiment Grenadiers van de Koning van Saksen. Met dit regiment vocht hij weer tegen Napoleon. In 1815 bood de Hertog van Saksen, Karel Bernhard, toen drieëntwintig jaar oud, zijn diensten aan het Nederlandse leger. In dit jaar kreeg hij de Militaire Willemsorde, ridder 3e klasse. Hij trad op als Kolonel, commandant van het Regiment Oranje Nassau Nr.28.

In 1816 werd hij benoemd tot Generaal-Majoor der Infanterie en benoemd tot commandant van Vlaanderen. In 1821 kreeg hij het Commandeurkruis. In de periode tot aan 1830 diende hij de Zuidelijke Nederlanden (thans België). Maar hij was in de zuiderlijke Nederlanden geen geliefd Officier. Maar kreeg in 1830 wel het Kruis Orde van de Nederlandse Leeuw. Hij werd op 39-jarige leeftijd in 1831, bevorderd tot Luitenant-Generaal der Infanterie en aangesteld tot Gouverneur-Generaal van Luxemburg. In datzelfde jaar werd hij teruggeroepen door Prins Hendrik en benoemd tot commandant van de 2e Divisie van het Mobiele Veldleger. In deze functie nam deel aan de Tiendaagse Veldtocht ook in dat jaar kreeg hij het Metalen Kruis en eredegen.

In 1839 werd hij eervol ontheven over het tweede Commando -2e Divisie- en in 1842 kreeg hij het Grootkruis. In 1849 op 57-jarige leeftijd werd hij aangesteld als Commandant van het leger in Nederlands Oost-Indië. In 1850 werd hij bevorderd tot Generaal der Infanterie. Wegens ziekte in 1852 legde hij daar zijn functie neer en kwam weer naar Nederland. Na zijn pensionnering in 1853 nam hij nog zitting in de Raad van Defensie. Karel Bernhard stierf in 1862 in Liebenstein.